دینداری

تقریبا هر بار پدر بزرگم را می‌ بینم این حدیث را برایم نقل می‌ کند، که امام علی‌ می‌ فرمایند: '"دینداری در آخر زمان از نگاه داشتن آتش در کف دست سخت تر است'". من هم هر بار ذهنم به اینجا می‌ رود که احتمالا روزی پدر بزرگِ پدر بزرگم این حدیث را برای او تعریف کرده است، شاید به خیال اینکه دوران پدر بزرگم آخر زمان باشد. حال پدربزرگم این را برای من تعریف می‌ کند و چه می‌ دانی‌ شاید روزی هم من این حدیث را برای نوه ام تعریف کنم.

ولی‌ جدای اینکه اکنون دوران آخر زمانه هست یا نه سختی‌ دین داری را من احساس می‌ کنم. کلا دین دار بودن در دورانی‌ که دینداری چیز با حالی‌ یا به قول این خارجی‌ ها Cool قلمداد نشود سخت است. شاید نه تنها دینداری Cool نیست بلکه حال گیری هم شده باشد. البته خیلی‌ از مشکلات دین داری امروز با گذشته یکی‌ است، اما احساسم آن است که مقتضیات خاص زمان ما بر این دشواری ها افزوده است . بگذارید که بحثم را نه تنها به زمان بلکه به مکان نیز محدود کنم. هرچند که اعتقاد دارم خیلی‌ از مواردی که مطرح می‌ شود با مثال های متفاوت قابل بسط به ایران هم هست اما این پست را در مورد زندگی‌ خود در آمریکا می‌ نویسم.

در زمان ما خیلی‌ از ارزش ها تغییر کرده است. و این موجب یک نوع بی‌ شرمی‌ نسبت به انجام گناه شده است. مثلا در کدام زمان چون امروز ملت به شغل های فاسد خود (مثلا هنرپیشه های ( p o r n انقدر افتخار می‌ کردند. یا امروز خیلی‌ از غربی‌ ها برهنگی‌ و عریانی‌ (بی‌ بندوباری) را از تمدن می‌ دانند و حیا را از عقب ماندگی‌ و نفهمی‌. می‌ گویند من به آنچه هستم افتخار می‌ کنم. این بدن من است و به آن افتخار می‌ کنم. چرا باید آنرا از دیگران پنهان کنم؟

حال اگر عریانی‌ Cool شد حجاب داشتن مضاعف سخت می‌ شود.

شاید دومین تفاوت انسان های امروز و دیروز جسارت آنها باشد. فکر کنم چون در گذشته مردم کمتر خود محور بودند راحت تر دین را می‌ پذیرفتن. به بیان راحت تر '" خدا را بنده بودند". امروزه همش بحث سر '"من'" است. خدا هم دیگر حق ندارد به من بگوید که چه بکنم و چه نکنم. هر چند که شاید مقدار کمی‌ از دین باید ها و نباید ها باشد ولی انقدر خودگرا شده اند که از دین تنها همین را می‌ بینند. قضیه ایمان و ترس از خدا کاملا بی‌ معنی‌ می‌ شود. منطق '"من'" حق مطلق است. شاید اگر کمی‌ دیگر پیش رود خدا را هم بخواهند با رای و دموکراسی‌ انتخاب کنند.

حال که فکر می‌ کنم تفاوت ها خیلی‌ زیاد تر از آن است که بتوان شمرد. دلبستگی‌ انسان به دنیا بیشتر شده ( مادیات جذاب ترند). مشغولیات زیادتر شده و زمان کمتر برای فکر کردن هست. زندگی‌ ها اجتماعی‌ تر و انسان ها جوزده تر شده اند و غیره. نمی‌ دانم چه قدر بحث را تا اینجا پذیرفته اید. اما مورد آخری را که می‌ خواهم عرض کنم عاملی‌ ست که از همه بیشتر دینداری را برای من به شخصه سخت کرده. دینداری برای من امروز سخت تر است بخاطر آبروی که ملت از دین برده اند .بخاطر سو استفاده های که ملت از اسم دین کرده اند . امروز برچسب دیندار بودن چیز مثبتی‌ نیست . کم ندیده ام دوستان دینداری را که دینداری خود را به همین دلیل پنهان می‌ کنند. آسان نیست تحمل پیش قضاوت های مردم . عده ای دین را بازیچه ی خود کرده اند. نه خدای می‌ شناسند نه پیغمبری و نه حتی‌ از معادی می‌ ترسند ولی‌ ادعای دیندار می‌ کنند. خیلی‌ دلم پر است از این موضوع، آنچنان که نمی‌ دانم از که به کجا شکایت کنم . اصلا چه فایده ای دارد این شکایت کردن ها. پس بگذار چند نکته بگویم: رفیق، اگر دیندار نیستی‌ پیش قضاوت نکن و هر چه مدعیان دینداری انجام دادند به پای دین ننویس. ولی‌ اگر دین دار هستی‌ قبل از آبروی خودت دلت برای آبروی دین بسوزد . به فکر آن بنده ی مخلصی‌ باش که چوب نفاق تو را خواهد‌ خورد. رفیق دیندار این وظیفه ی من تو ست که چهره ی دین را از این کثیفیی‌ ها بشوییم. نترس و یا علی‌ بگو . نه ترس و محکم در گوش او بزن که از دین سو استفاده می‌ کند. فرقی‌ ندارد که در چه لباس باشد. بیا بشویم صورت دین را. این بارنه‌ با ریا بلکه با اخلاص خود. رفیق اگر دینداری از دینداری خود خجالت نکش. به دینداری خود افتخار کن. که این امانتیست در دست ما. بیا کاری کنیم شاید این آتش کمتر بسوزاند دست نوه هایمان را.