آقای محسن ق‌

امسال آقای محسن ق برای ایام رمضان به آمریکا تشریف آورده بودند . خداوند توفیق داد که ما توانستیم آخرین شب قدر را خدمت ایشان باشیم و تا حدودی از نزدیک با ایشان آشنا شویم. تجربه ی بسیار جالبی‌ بود. واقعا اعتقاد دارم که یکی‌ از برکات این ماه برای بنده بود.

شاید موضوعی‌ که اکثر خوانده ها به آن علاقمند باشند این است که ایشان چگونه ویزا گرفته است و آیا مشکلی‌ برایش ایجاد کردند و از این حرفها. ولی‌ من اصلا در مورد این مسایل نمی‌ خواهم صحبت کنم. آنچه من می‌ خواهم بنویسم افکاریست که چند روز بعد از ملاقات با ایشان فکرم را مشغول کرده بود.

اجازه دهید اول حقایقی‌ را عرض کنم که یک وقت اشتباه از حرفم برداشت نشود . بنده از مصاحبت با آقای ق واقعا استفاده کردم. حدیثی‌ از امام صادق خواندم که عالم واقعی‌ کسی‌ است که چهره ی او تو را یاد (دین و ایمان و) آخرتت بیاندازد و ایشان حقیقتا این خصلت را برای من داشت . جدای آنکه شخصیت بسیار با صفا، شوخ و کلا جذابی هستند.

اما اصل داستان اینکه می‌ خواهم گله ای کنم امروز از علما. هر سال که به ایران می‌ روم بقچه ای پر از سی‌ دی های سخنرانی‌ علما را می‌ خرم و با خود به اینجا می‌ آورم. می‌ توانم به جرات بگویم که ترم قبل روزی حداقل یک ساعت به سخنرانی‌ گوش می‌ کردم. از سخنرانی‌ های شهید مطهری گرفته تا آقای فاطمی‌ نیا و امجد. شاید اینگونه دیدار آقای ق‌ داغ من را تازه کرد که باز همچون تشنه ای به کوزه ی سربسته ی آب رسیدم و تشنه تر باز گشتم. لقمه را نمی‌ پیچانم نکته اینکه علما به زبان من (امروزی) حرف نمی‌زنند . آنچه آنان می‌ خواهند این است که من زبان آنان را بیاموزم، ولی‌ اگر من هم بیاموزم دنیا نخواهد آموخت. پس آن وقت یک دنیا داریم و این بار دو نفر که دنیا زبان آنها را نمی‌فهمد . داستان این است که اگر اپریتینگ سیستم (operating system ) من ویستا شد حال تو بیا و هی‌ سافتور (Software) تحت داس (DOS) طراحی‌ کن. اصلا وب سایت هم بزن و دانلود مجانی‌ هم برایش بگذار. به چه درد من می‌ خورد این سافت ور تو. فضای بحث های اعتقادی علما از 30 سال پیش (شهید مطهری) تا کنون هیچ تفاوتی‌ نکرده است. تازه بد تر از آن اینکه شاید امروزی ترین آنها از 30 سال پیش تا کنون خود شهید مطهری باشد و بس. رساله ی فقها هم که پیش کش.

شرط امروزی صحبت کردن این نیست که حرف های امروزی ها را بزنی‌. فقط نسخه ای بپچ که دوایش در داروخانه ای پیدا شود . داروخانه هم نه بشود از ناصرخسرو خرید.

از ته دل خوشحال بودم که آقای ق به آمریکا آمدند. گفتم شاید فرجی‌ شود .شاید احساس نیازی کنند. ولی‌ وقتی‌ می‌ آیی‌ و به همه به چشم یک مشت ملت آویزان نگاه کنی‌ و کشوری گمراه، و در آخر هم بگوی دوستان برگردید ایران این مملکت را نکبت گرفته است، بدان که یا یک دنیا ملتی‌ که از ایران فراری اند و آرزوی آمریکا آمدن را دارند زبان تو را نمی‌ فهمند یا تو زبان آنان را . بحث این نیست که چه کسی‌ راست می‌ گوید و چه کسی‌ اشتباه، بحث این است که نه تو حرف مرا می‌ فهمی‌ نه من حرف تو را.

البته این آخری را به منظور یک مثال عرض کردم والا بحث به این یک نکته ختم نمی‌ شود.

لینک سخنرانی‌

http://www.shiatv.net/view_video.php?viewkey=fc3a48ee38d7044e8727

http://www.shiatv.net/view_video.php?viewkey=3397beb79f116f3a3399